Streszczenie
Cel. Celem badania była ocena i porównanie wpływu chodzenia do tyłu (BW) oraz domowych ćwiczeń stabilizujących mięśnie głębokie (CSE) na wytrzymałość mięśni tułowia oraz poziom bólu u kobiet z niespecyficznym bólem dolnego odcinka kręgosłupa (NSLBP).
Materiał i metody. Czterdzieści pięć kobiet z NSLBP zostało losowo przydzielonych do trzech równych grup: BW, CSE oraz grupy kontrolnej. Wytrzymałość mięśni tułowia oceniano za pomocą testów McGilla (test wytrzymałości mięśni zginaczy, test wytrzymałości mięśni prostowników oraz testy mostka bocznego dla obu stron ciała). Poziom bólu oceniano przy użyciu wizualnej skali analogowej. Oceny przeprowadzono na początku badania oraz po sześciu tygodniach interwencji.
Wyniki. W porównaniu z oceną początkową analiza MANOVA dla układu mieszanego wykazała istotną poprawę wyników wszystkich testów wytrzymałości mięśni tułowia w grupach BW i CSE (P < 0,05), bez istotnych zmian w grupie kontrolnej (P > 0,05). W obu grupach interwencyjnych odnotowano istotne zmniejszenie bólu po zakończeniu programu, podczas gdy w grupie kontrolnej poziom bólu istotnie wzrósł (P < 0,05). W porównaniu między grupami po zakończeniu interwencji wytrzymałość mięśni tułowia była istotnie lepsza w obu grupach interwencyjnych w porównaniu z grupą kontrolną (P < 0,05). Poziom bólu był istotnie niższy w obu grupach interwencyjnych w porównaniu z grupą kontrolną (P < 0,05). Nie stwierdzono istotnych różnic między obiema grupami interwencyjnymi w żadnym z badanych parametrów (P > 0,05).
Wnioski. BW poprawia wytrzymałość mięśni tułowia oraz redukuje ból u pacjentek z NSLBP, a jego skuteczność jest porównywalna z domowym programem ćwiczeń stabilizujących mięśnie głębokie.

Słowa kluczowe
chodzenie do tyłu, stabilizacja tułowia, ból, niespecyficzny ból dolnego odcinka kręgosłupa