Tag: Arkadiusz Żurawski

Skuteczność terapii metodą FED w leczeniu skolioz idiopatycznych u młodzieży – analiza retrospektywna

Kacper Czekaj, Arkadiusz Żurawski, Marek Wiecheć, Zuzanna Wiecheć, Anna Lipińska

Kacper Czekaj, Arkadiusz Żurawski, Marek Wiecheć, Zuzanna Wiecheć, Anna Lipińska
– Effectiveness of FED therapy in the treatment of idiopathic scoliosis in adolescents – a retrospective analysis –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(4); 6-13

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZGA431STN3

Streszczenie
Wstęp. Skolioza idiopatyczna to trójwymiarowa deformacja kręgosłupa, która zazwyczaj występuje w dzieciństwie lub okresie dojrzewania. Wczesne rozpoznanie i odpowiednia interwencja są kluczowymi czynnikami w ograniczaniu jej postępu. Jedną z niechirurgicznych opcji leczenia jest metoda FED, która łączy fiksację, elongację i derotację kręgosłupa za pomocą specjalistycznego urządzenia terapeutycznego.
Cel. Celem niniejszego badania była ocena skuteczności 12-miesięcznego leczenia opartego na FED u nastolatków ze skoliozą idiopatyczną.
Materiały i metody. Przeprowadzono retrospektywny przegląd 63 pacjentów (54 dziewcząt i 9 chłopców) w wieku 9–17 lat ze skoliozą idiopatyczną typu I lub II, w oparciu o klasyfikację Kinga-Moe. Zmiany kąta Cobba oceniano na podstawie zdjęć rentgenowskich wykonanych przed i po terapii. Uwzględniono również wiek, płeć, rodzaj skoliozy oraz dojrzałość szkieletową (test Rissera).
Wyniki. Analiza wykazała statystycznie istotne zmniejszenie kąta Cobba po roku terapii FED. Wynik leczenia nie był istotnie związany z płcią pacjenta ani rodzajem skoliozy.
Wnioski. Terapia FED jest uważana za skuteczną zachowawczą metodę leczenia młodzieży ze zdiagnozowaną skoliozą idiopatyczną. Zorganizowana i wielopłaszczyznowa charakterystyka tego podejścia czyni je realną alternatywą dla różnych strategii fizjoterapeutycznych ukierunkowanych na leczenie deformacji kręgosłupa.
Słowa kluczowe
skolioza idiopatyczna, terapia FED, kąt Cobba, leczenie zachowawcze, młodzież
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ zastosowania znaczników anatomicznych na precyzję pomiaru postawy ciała w systemie DIERS Formetric 4D – analiza intra- i interrater

Zuzanna Wiecheć, Arkadiusz Żurawski, Żaneta Wypych, Marek Wiecheć, Zbigniew Śliwiński

Zuzanna Wiecheć, Arkadiusz Żurawski, Żaneta Wypych, Marek Wiecheć, Zbigniew Śliwiński – The influence of anatomical markers on the precision of body posture measurement in the DIERS Formetric 4D system – intra- and inter-rater analysis –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 432-440

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D193RN5

Streszczenie
Wprowadzenie. Współczesna fizjoterapia coraz częściej sięga po nieinwazyjne metody oceny postawy ciała, a jedna z takich metod o rosnącym znaczeniu klinicznym jest system DIERS Formetric 4D. Jego przydatność została potwierdzona w wielu badaniach, jednak nadal brakuje jednoznacznych dowodów dotyczących wpływu zastosowania znaczników anatomicznych na dokładność i powtarzalność uzyskiwanych parametrów posturalnych.
Cel pracy. Celem badania była analiza wpływu znaczników anatomicznych na wybrane wskaźniki postawy ciała oraz ocena powtarzalności i zgodności pomiarów wykonanych z użyciem fotogrametrii na przykładzie systemu DIERS Formetric 4D.
Materiał i metody. W badaniu wzięło udział 20 zdrowych dorosłych osób. Każdego uczestnika oceniono trzykrotnie przez dwóch niezależnych badaczy w dwóch konfiguracjach pomiarowych – z zastosowaniem znaczników i bez nich. Analizowano siedem kluc q qzowych parametrów posturalnych, a do oceny ich zmienności i precyzji wykorzystano współczynnik ICC, błędy SEM i MDC oraz testy t-Studenta lub Wilcoxona.
Wyniki. Stwierdzono niewielkie różnice w pięciu z siedmiu parametrów – w pomiarach z markerami odnotowano wyższe wartości kątów kifozy i lordozy oraz niższe wartości rotacji powierzchniowej i odchylenia bocznego (p < 0,05). Współczynniki ICC mieściły się
w przedziale 0,88–0,99, co świadczy o bardzo wysokiej powtarzalności pomiarów w obu konfiguracjach. Niższe wartości SEM i MDC przy zastosowaniu znaczników wskazują na większą precyzję tej metody.
Wnioski. Zastosowanie znaczników anatomicznych może poprawiać dokładność i powtarzalność oceny postawy w systemie DIERS Formetric 4D, a to może mieć istotne znaczenie w pomiarach wymagających szczególnej precyzji.
Słowa kluczowe
DIERS Formetric 4D, rasterstereografia, ocena postawy, znaczniki anatomiczne, powtarzalność pomiaru, dokładność pomiaru
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Ocena zdolności do aktywacji wybranych mięśni stabilizujących za pomocą ultrasonografii u zdrowych młodych dorosłych

Zuzanna Wiecheć, Arkadiusz Żurawski, Joanna Macierzyńska, Mahitab Mohamed Yosri, Marek Wiecheć, Hoda Zayed A. Mohamed, Zbigniew Śliwiński

Zuzanna Wiecheć et al. – Ultrasound-based assessment of voluntary activation of selected stabilizing muscles in healthy young adults –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 221-227

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19GM4Q

Streszczenie
Wprowadzenie. Świadoma aktywacja mięśni głębokich tułowia jest kluczowym elementem treningu kontroli motorycznej i rehabilitacji dysfunkcji kręgosłupa. Może przyczynić się do poprawy postawy i zapobiegania kontuzjom.
Cel pracy. Celem pracy było sprawdzenie potencjału aktywacyjnego niektórych mięśni stabilizujących – długiego szyi, zębatego przedniego, poprzecznego brzucha i wielodzielnego – poprzez porównanie ich grubości w fazie spoczynku i skurczu za pomocą obrazowania ultradźwiękowego.
Materiał i metoda. W eksperymencie wzięło udział 109 zdrowych młodych dorosłych (42 mężczyzn i 67 kobiet w wieku 19–25 lat). Grubość mięśni podczas spoczynku i skurczu izometrycznego mierzono za pomocą ultradźwięków. Obliczono sparowane testy t i wielkości efektu (d Cohena).
Wyniki. Statystycznie istotny wzrost grubości zaobserwowano tylko w mięśniu poprzecznym brzucha (p = 0,0012; d = 1,48), co sugeruje skuteczną, dobrowolną aktywację. Pozostałe mięśnie nie wykazały istotnych zmian, przy niewielkich rozmiarach efektu.
Wnioski. Spośród testowanych mięśni tylko mięsień poprzeczny brzucha wykazywał wyraźną odpowiedź na próbę dobrowolnej aktywacji, co podkreśla jego znaczenie w treningu stabilności kręgosłupa. Inne mięśnie mogą wymagać bardziej ukierunkowanych podejść, takich jak trening nerwowo-mięśniowy lub biofeedback. Ultradźwięki okazały się niezawodnym narzędziem do oceny zaangażowania głębokich mięśni.
Słowa kluczowe
ultrasonografia mięśni, stabilizacja centralna, transversus abdominis, multifidus, aktywacja mięśni, kontrola motoryczna
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Funkcja stawu skroniowo-żuchwowego (TMJ) na wybrane zmienne postawy ciała wraz z analizą zmian reakcji równoważnych

Zuzanna Broczkowska, Arkadiusz Żurawski, Zbigniew Śliwiński

Zuzanna Broczkowska, Arkadiusz Żurawski, Zbigniew Śliwiński – Temporomandibular joint (TMJ) function on selected postural variables with analysis of changes in equivalent reactions –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(5); 267-278

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020CBV25

Streszczenie Wprowadzenie. Ustawienie i napięcia w obrębie stawu skroniowo-żuchwowego rzutują bezpośrednio na odcinek szyjny kręgosłupa zmieniając ustawienie lordozy szyjnej poprzez bezpośrednie połączenie stawu TMJ a segmentem C0-C1. Zgodnie z teorią tensegracji zachodzącą w ludzkim organizmie, zmiana ustawienia w jednym segmencie może rzutować na pozostałe z obszarów organizmu. Zmiany napięcia struktur w obrębie stawu może tym samym wpłynąć na parametry reakcji równoważnych. W aktualnym przeglądzie literatury istnieje mało badań na temat zależności pomiędzy stawem skroniowo-żuchwowym a równowagą. Cel badania. Celem pracy była analiza wpływu ustawienia stawu skroniowo-żuchwowego na parametry głębokości lordozy szyjnej kręgosłupa, postawę ciała oraz reakcje równoważne u grupy młodych dorosłych. Metodyka i materiały. Łącznie przebadano 43 osoby w wieku 18-26 lat. Badania zostały przeprowadzone w formie statycznej za pomocą systemu DIERS posture lab w trzech ustawieniach: staw TMJ w pozycji neutralnej, TMJ z maksymalnym napięciem szczęki oraz otwarciem w maksymalnych możliwościach. Z badań wyłączono osoby z aparatem ortodontycznym oraz osoby, których zakres otwarcia szczęki był ograniczony (mniejszy niż na szerokość ich czterech palców). Parametry które zostały wykorzystane do analizy: Głębokość lordozy szyjnej [mm], Wielkość protrakcji głowy [mm], Nachylenie tułowia, Głębokość oraz kąt lordozy lędźwiowej, Nachylenie miednicy, skręcenie miednicy, oraz zmienne określające parametry reakcji równoważnych oraz zmienne określające parametry reakcji równoważnych: Obciążenie lewej stopy [%], Obciążenie prawej stopy [%], Obciążenie przodostopia [%], Obciążenie pięt[%], Maksymalny nacisk lewej stopy [N], Maksymalny nacisk prawej stopy [N], Powierzchnia kontaktu lewej stopy[cm²], Powierzchnia kontaktu prawej stopy [cm ²], Ruch boczny COP(maks.) [mm],, Całkowity ruch poprzeczny COP[mm], Całkowity ruch COP przód/tył [mm], Powierzchnia COP. Do analizy statystycznej wykorzystano program Statistica. Wykonano testy dla rozkładu normalności (Shapiro-Wilka), obliczono średnią oraz odchylenie standardowe test Chi-kwadrat, zbadano korelacje testem Spearmana. Wyniki. Badania przeprowadzone na grupie młodych dorosłych mogą sugerować wpływ ustawienia stawu skroniowo-żuchwowego na zmiany w obrębie zmian równoważnych. Wyniki statystyk opisowych pokazują w wynikach średnich znaczne zmiany m.in. w obrębie obciążenia stóp czy powierzchni COP. Największe wyniki średnich zaobserwowano w przypadku otwarcia stawu TMJ, gdzie odchylenia w obrębie zmian reakcji równoważnych pokazywały najwyższe wyniki średniej. Wyniki zarówno statystyk opisowych jak i korelacji nie wykazały znacznych różnic pomiędzy ustawieniem stawu a zmiennymi tułowia. Różnice między średnimi były minimalne. Wnioski. Zmiany w ustawieniu i napięciu stawu skroniowo-żuchwowego wpływają na ustawienie odcinka szyjnego kręgosłupa oraz parametry równowagi. Dla ustawienia z otwartym ustawianiem TMJ zachodzi korelacja ze zmiennymi powierzchni kontaktu prawej oraz lewej stopy z podłożem. Nie zachodzą zmiany w obrębie postawy ciała. Nie można stwierdzić, że ustawienie stawu skroniowo-żuchwowego w istotny sposób wpływa na zmienne postawy ciała.
Słowa kluczowe staw skroniowo-żuchwowy, kręgosłup, równowaga, DIERS
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Analiza lordozy lędźwiowej na wybrane parametry równowagi u mężczyzn

Zuzanna Broczkowska, Arkadiusz Żurawski, Kamil Markowski, Zbigniew Śliwiński

 

Zuzanna Broczkowska, Arkadiusz Żurawski, Kamil Markowski, Zbigniew Śliwiński– Analysis of lumbar lordosis on selected balance parameters in men –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(3); 158-167

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020AB2L

Streszczenie:
Wprowadzenie. Badania naukowe stwierdzają wpływ powiększonej lordozy lędźwiowej na wybrane parametry obciążenia statycznego stóp oraz zmiany w obrębie reakcji równoważnych w różnych grupach wiekowych. Według autorów przemieszczenie miednicy w kierunku nutacji wpływa bezpośrednio na zwiększenie lordozy lędźwiowej, wpływając tym samym na wymienione wcześniej parametry.
Cel pracy. Celem badań była analiza wybranych parametrów równowagi w grupie mężczyzn w oparciu o zależność ich głębokości lordozy lędźwiowej.
Materiał i metody. Badania zostały przeprowadzone w okresie od stycznia do października 2023 r. na wydziale Collegium Medicum Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach. Grupą badaną byli studenci wydziału Collegium Medicum w wieku 18‑26 lat. Łącznie przebadano 81 mężczyzn. Badania zostały przeprowadzone w formie statycznej za pomocą systemu Diers Posture Lab. Parametry, które zostały uwzględnione w analizie statystycznej to: „Kąt lordozy,” „Nachylenie miednicy,” „Ruch boczny (maks.) CoP,” „Całkowity ruch boczny CoP,” „Powierzchnia COP,” „Całkowity ruch przód/tył CoP.” W analizie uwzględniono także parametry Harzmanna: „Odchylenie boczne VP‑DM (rms),” „Rotacja powierzchni (rms),” „Skośność miednicy,” „Skręcenie miednicy,” „Odchylenie tułowia od pionu VP‑DM,” oraz parametry określające obciążenie stóp: „Rozkład sił tył [%],” „Rozkład sił przód [%],” „Rozkład sił strona lewa [%],” „Rozkład sił strona prawa [%],” „Maksymalny nacisk strona lewa [N],” „Maksymalny nacisk strona prawa [N],” „Powierzchnia kontaktu stopy lewej [cm2],” „Powierzchnia kontaktu stopy prawej [cm2]” na grupie młodych dorosłych (studentów nauk medycznych oraz nauk o zdrowiu). Do analizy statystycznej wykorzystano program Statistica Stat Soft 21. Wykonano testy dla rozkładu normalności (Shapiro‑Wilka) oraz zbadano korelacje testem Spearmana.
Wyniki. Nie stwierdzono istotnej statystycznie korelacji pomiędzy kątem lordozy a reakcjami równoważnymi oraz nachyleniem miednicy w grupie młodych dorosłych mężczyzn.
Wnioski. Zwiększenie lordozy lędźwiowej kręgosłupa u młodych dorosłych mężczyzn nie wpływa bezpośrednio na badane parametry reakcji równoważnych.

Słowa kluczowe:
lordoza lędźwiowa, równowaga, miednica

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Kondycja psychofizyczna dziecka w czasie pandemii COVID-19

Miłosz Opuchlik, Anna Opuchlik, Arkadiusz Żurawski, Marek Wiecheć, Małgorzata Biskup, Kamil Markowski, Zbigniew Śliwiński


Miłosz Opuchlik, Anna Opuchlik, Arkadiusz Żurawski, Marek Wiecheć, Małgorzata Biskup, Kamil Markowski, Zbigniew Śliwiński – Psychophysical condition of a child during the COVID-19 pandemic. Fizjoterapia Polska 2022; 22(5); 6-19

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG20A7jJ

Streszczenie

Każda epidemia powoduje wiele zmian w życiu społecznym i gospodarczym. Pandemia COVID– 19 przypadła na czasy, Pandemia COVID-19 przypadła na czasy, podczas których wykorzystano technologie informatyczne. W trakcie izolacji społeczeństwa praca i nauka zdalna pomagały w wykonywaniu czynności zawodowych oraz edukacji szkolnej i jednocześnie wywoływały niepożądane następstwa. Celem pracy jest ocena wpływu nauki zdalnej w czasie pandemii COVID-19 na kondycję psychofizyczną dziecka. Do badania wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego oraz technikę ankiety. Badanie przeprowadzono wśród uczniów szkół podstawowych w formie online. Zebrany materiał empiryczny ukazuje ocenę zdalnej edukacji i jej wpływ na zmiany jakie zaszły u dzieci podczas pandemii, a tym samym nauki zdalnej. Przeanalizowano zmiany w aspekcie fizycznym, psychicznym jak i społecznym. Zdalna realizacja nauki wywoływała u uczniów różne emocje, obawy i stres. Relacje rówieśnicze w czasie kształcenia zdalnego głównie miały charakter pośredni. W pracy podkreśla się zmiany jakie zaszły u dzieci podczas nauczania zdalnego: stres, izolacja, brak kontaktów bezpośrednich z rówieśnikami, przemęczenie, duża ilość godzin przed monitorem, zmniejszona aktywność fizyczna.

Słowa kluczowe:
pandemia COVID-19, edukacja zdalna, rozwój psychiczny dzieci, rozwój fizyczny dzieci, rozwój społeczny dzieci, rozwój poznawczy dzieci, lockdown

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Ocena sEMG aktywności mięśnia prostego brzucha oraz mięśnia wielodzielnego w zależności od sposobu przyjmowania pozycji siedzącej

Wojciech Kiebzak, Michał Dwornik, Justyna Żurawska, Arkadiusz Żurawski

W. Kiebzak, M. Dwornik, J. Żurawska, A. Żurawski – sEMG assessment of the activity of the rectus abdominis and multifidus muscles in different sitting postures. FP 2017; 17(3); 52-62

Streszczenie

Cel. Ocena aktywności mięśni prostego brzucha (RA) i wielodzielnego (MF) podczas przyjmowania swobodnej i aktywnej pozycji siedzącej.
Materiał i metoda. Badaniem objęto 30 osób w wieku 19-23 lat, u których oceniano aktywność mięśni: rectus abdominis (RA) oraz multifidus (MF) w czterech różnych pozycjach siedzących za pomocą powierzchniowego badania elektromiograficznego. Badaniem ankietowym oceniono również stopień trudności przyjęcia poszczególnych pozycji. Otrzymane wyniki poddano analizie statystycznej.
Wyniki. Najwyższą wartość napięcia m. RA odnotowano w pozycji skorygowanej z tyłopochyleniem tułowia 2,34, najniższą w pozycji siedzącej swobodnej 1,16. Najwyższą aktywnością m. MF cechowała się pozycja skorygowana z przodopochyleniem tułowia 33,01, najniższą natomiast pozycja swobodna 18,66. Najwięcej osób uznało za łatwą pozycję skorygowaną z przodopochyleniem tułowia tj. 86,67% badanych, oraz swobodną 83,33%. Najtrudniejsza okazała się pozycja skorygowana z tyłopochyleniem tułowia tj. dla 90% badanych. Wyniki w skali T1 wskazują, że obserwacje empiryczne przyjmują rozkład normalny.
Wnioski
1. Pozycja siedząca skorygowana z przesunięciem tułowia do przodu realizuje kliniczne założenia prawidłowego ustawienia ciała w przestrzeni.
2. Pozycja siedząca skorygowana z przesunięciem tułowia do przodu powinna być włączona w powszechny program profilaktyki zespołów przeciążeniowych kręgosłupa.

Słowa kluczowe:
pozycja siedząca, sEMG, aktywność mięśni RA i MF, skala T1

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Zastosowanie stymulacji polisensorycznej i wzorców globalnych w przypadku ciężkiego uszkodzenia czaszkowo-mózgowego

Wojciech Kiebzak, Anna Wysocka, Arkadiusz Żurawski, Marek Kiljański, Justyna Pogorzelska

W. Kiebzak, A. Wysocka, A. Żurawski, M. Kiljański, J. Pogorzelska – Application of the Polysensory Stimulation and the General Movement Patterns in Patients with the Serious Traumatic Brain Injury. FP 2015; 15(2); 6-20

Streszczenie
Wstęp. Urazy czaszkowo-mózgowe stanowią jedną z głównych przyczyn inwalidztwa oraz śmierci dzieci. Ich konsekwencją są zaburzenia sprawności motorycznej oraz dysfunkcje neuropsychologiczne. Stan taki szczególnie wymaga ograniczenia efektów jatrogennych.
Cel pracy. Celem pracy jest przedstawienie programu rehabilitacji pacjenta po ciężkim urazie czaszkowo-mózgowym.
Studium przypadku. Chłopiec lat 15 w wyniku wypadku komunikacyjnego doznał ciężkiego urazu ogólnego, oraz czaszkowo-mózgowego. Głęboko nieprzytomny, ocena w skali Glasgow – 4 pkt. Poddawany rehabilitacji przez okres 2 miesięcy w warunkach szpitalnych. Stosowano stymulację polisensoryczną, elementy metod: Vojty, NDT-Bobath, PNF, Castillo-Morales oraz Kinesiology taping. Uzyskano znacznego stopnia samodzielność łącznie z osiągnięciem chodu z niewielką pomocą.
Dyskusja. W przeciągu kilkunastu lat pojawiło się wiele prac dotyczących postępowania fizjoterapeutycznego chorych po urazach czaszkowo-mózgowych. Coraz częściej skuteczność procesu usprawniania warunkuje optymalnie wcześnie rozpoczęte i właściwie ukierunkowane leczenie usprawniające. Mimo to w piśmiennictwie obserwuje się znikomą liczbę opracowań sformalizowanych metod wczesnego postępowania. Stąd zachodzi potrzeba opracowania optymalnych zasad postępowania fizjoterapeutycznego.
Wnioski. Najważniejszym elementem postępowania terapeutycznego pacjentów po urazie czaszkowo-mózgowym jest interdyscyplinarna rehabilitacja w oparciu o stosowanie stymulacji polisensorycznej i globalnych wzorców ruchu, łączenia technik różnych metod. Programowanie postępowania fizjoterapeutycznego powinno opierać się na podstawowych zasadach dotyczących ciągłości, kompleksowości, systematyczności, a przede wszystkim wczesności rehabilitacji. Umiejętne postępowanie fizjoterapeutyczne odgrywa istotną role w przywróceniu funkcji poznawczo-emocjonalnych oraz w uzyskaniu optymalnego poziomu sprawności psychoruchowej.

Słowa kluczowe:
uraz czaszkowo-mózgowy, postępowanie fizjoterapeutyczne, stymulacja polisensoryczna, wzorce globalne

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim