Judo jako alternatywna metoda rehabilitacji w stwardnieniu rozsianym – badanie pilotażowe

Katarzyna Wiszniewska, Feliks Jaroszyk, Krystyna Opalko, Małgorzata Wiszniewska

K. Wiszniewska, F. Jaroszyk, K. Opalko, M. Wiszniewska – Judo as an alternative rehabilitation method in multiple sclerosis. Fizjoterapia Polska 2019; 19(1); 30-36

Streszczenie
Cel pracy. Ocena skuteczności ćwiczenia judo w ramach programu fizjoterapeutycznego u osób cierpiących na stwardnienie rozsiane (SM).
Materiał i metodyka. 8-tygodniowemu programowi poddano 4 kobiety, w przedziale wiekowym 32-49 lat, chorujące na stwardnienie rozsiane o postaci rzutowo-remisyjnej. Ocenę stanu pacjentek dokonano dwukrotnie (przed i po terapii). Przeprowadzono dwie ankiety: autorską oraz standaryzowaną MSIS-29. Do sprawdzenia stanu funkcjonalnego użyto: Functional Reach Test, 10 m TW (Time Walking) oraz testu Lovetta (dla mięśni: rectus femoris, biceps femoris, rectus abdominis, deltoideus).
Wyniki. Po zastosowanej terapii stwierdzono znaczący regres najbardziej uciążliwych dolegliwości pacjentek. Zanotowano lepsze wyniki testów funkcjonalnych, a pacjentki wykazywały lepsze samopoczucie psychiczne.
Wnioski. W badanej grupie rehabilitacja za pomocą ćwiczeń judo spowodowała poprawę stanu zarówno funkcjonalnego jak i psychicznego chorych. Program judo sprawdził się jako alternatywna forma fizjoterapii wśród osób cierpiących na stwardnienie rozsiane.

Słowa kluczowe:
stwardnienie rozsiane, fizjoterapia, judo, aktywność fizyczna

Pobierz/Download/下載 Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Porównanie wydolności fizycznej u dzieci w wieku 10-12 lat pływających i niepływających

Aleksandra Kruk, Joanna Spurek, Marek Kiljański

Aleksandra Kruk, Joanna Spurek, Marek Kiljański – Comparison of Physical Capacity in Swimming and Non-swimming Children Aged 10-12. Fizjoterapia Polska 2018; 18(3); 36-44

Streszczenie
Cel pracy. Nadrzędnym celem pracy było porównanie wydolności fizycznej u dzieci pływających i niewykazujących aktywności fizycznej w przedziale wiekowym 10-12 lat.
Materiał i metodyka. Badania przeprowadzono wśród 60 dzieci, spośród których 30 regularnie pływała natomiast druga połowa nie wykazywała jakiejkolwiek aktywności fizycznej. Materiał badawczy stanowiło 13 dziewczynek i 17 chłopców w przedziale wiekowym 10-12 lat. Do przeprowadzenia badania wykorzystano kwestionariusz ankiety oraz dwie próby wysiłkowe: próbę Ruffiera i test 6-minutowego marszu.
Wyniki. W badanych próbach wydolnościowych zauważono, że osoby pływające uzyskały lepsze wyniki od tych, które nie uprawiają sportów. Próba Ruffiera ukazała, że na niemalże każdym szczeblu, wydolność fizyczna była lepsza u osób pływających. Test 6-minutowego marszu wykazał, że osoby pływające mogły pokonać dłuższy dystans przy niższym nakładzie wydolnościowym aniżeli osoby bierne fizycznie. Analizując wyniki statystyczne zauważyć można zależność pomiędzy regularnością aktywności fizycznej a poziomem wydolności.
Wnioski. Dzieci podejmujące aktywność fizyczną mają większą wydolność niż bierne fizycznie. Na wyniki ma także wpływ sposób spędzania czasu wolnego i ilość czasu poświęcanego dziennie na aktywność.

Słowa kluczowe:
wydolność fizyczna, pływanie, ruch, aktywność fizyczna

Pobierz/Download/下載 Pobierz artykuł w j. angielskim/Available only English version/下載英文版

Aktywność fizyczna u pacjentów z hemodializą na oddziale dializ w szpitalu w Värnamo

Celina Łupińska

C. Łupińska – Physical activity in hemodialyzed patients of the hospital in Värnamo. Fizjoterapia Polska 2018; 18(2); 12-22

Streszczenie
Wstęp. U pacjentów z niewydolnością nerek dochodzi do obniżenia aktywności fizycznej. W dalszej kolejności prowadzi to do: osłabienia mięśni, pogorszenia tolerancji wysiłku, pogorszenia pracy hemodynamicznej serca i układu krążenia. Ulega obniżeniu samopoczucie chorych. Pacjenci zakwalifikowani do hemodializy (HD) poddawani są zabiegowi od 3-5 dni w tygodniu. Sam zabieg, ze względu na czas jednorazowej hemodializy (od 3-5 h) stanowi znaczne obciążenie dla pacjentów.
Cel. Celem pracy było pokazanie jakie pozytywne efekty można uzyskać u pacjentów z hemodializą poprzez regularną aktywność fizyczną.
Materiał i metody. Badaniem objęto 23 pacjentów powyżej 18 lat. Dwóch pacjentów odmówiło brania udziału w badaniach a u 8 wykonanie wszystkich testów było niemożliwe ze względu na współistniejące choroby: infekcje, arytmię serca, problemy z przetoką, amputacja kończyny dolnej. Pozostali 13 (57%) pacjentów zostało poddanych testom na siłę mięśniową, kondycję oraz na równowagę przed rozpoczęciem regularnego indywidualnego treningu przed/w czasie hemodializy dopasowanego indywidualnie do pacjenta.
Wyniki. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, którzy poddawani są regularnemu zabiegowi hemodializy, po zakończeniu 6 miesięcznego regularnego treningu, 3 razy w tygodniu, gdzie długość i intensywność treningu została dobrana indywidualnie, zaobserwowano istotne polepszenie kondycji u 6 (46%) pacjentów siły mięśniowej kończyn dolnych u 8 (61%) pacjentów, siły mięśniowej kończyn górnych u 6 (46%) pacjentów oraz równowagi u 4 (31%) pacjentów.
Wnioski. U pacjentów z niewydolnością nerek na oddziale dializ w szpitalu w Värnamo poddawanym regularnemu zabiegowi hemodializy minimu 3 razy w tygodniu, którzy rozpoczęli regularny trening/aktywność fizycyną przed/w czasie zabiegu hemodializy,zaobserwowano polepszenie ich kondycji fizycznej, siły mieśniowej nóg i ramion oraz równowagi.

Słowa kluczowe:
niewydolność nerek, hemodializa, aktywność fizyczna

Pobierz/Download/下載 Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Zastosowanie fizjoterapeutycznego obrazowania ultrasonograficznego i sonofeedbacku w ocenie aktywności mięśnia poprzecznego brzucha

Katarzyna Michalak, Beata Czechowska, Tomasz Wolny, Sławomir Motylewski, Elżbieta Poziomska-Piątkowska

K. Michalak, B. Czechowska, T. Wolny, S. Motylewski, E. Poziomska-Piątkowska – The use of Rehabilitative Ultrasound Imaging (RUSI) and sonofeedback in the assessment of the activity of transversus abdominis muscle. FP 2017; 17(4); 50-61

Streszczenie

Cel. Celem badań była ocena grubości i symetrii mięśnia poprzecznego brzucha (TrA) z wykorzystaniem obrazowania ultrasonograficznego w rehabilitacji oraz ocena efektywności sonofeedbacku w nauczaniu i kontroli aktywności mięśnia TrA.
Materiał i metody. W badaniu wzięło udział 28 zdrowych osób (17 kobiet i 11 mężczyzn) w wieku od 19 do 22 lat (średnia 21 ± 1,08 lat). Badani poddani zostali badaniu RUSI oceniającemu grubość mięśnia TrA w spoczynku oraz podczas aktywności. Na podstawie uzyskanych pomiarów obliczono Współczynnik Aktywacji Mięśnia oraz Procent Zmiany Grubości Mięśnia.
Wyniki. Średnia grubość TrA w spoczynku wyniosła 3,19 mm wśród kobiet i 4,37 mm wśród mężczyzn. Podczas kontrolowanej aktywacji grubość mięśnia TrA zwiększyła się o 69% po stronie prawej i 64% po stronie lewej u kobiet oraz odpowiednio o 70% i 64% wśród mężczyzn. W podgrupie mężczyzn wykazano istotną statystycznie różnicę w grubości TrA po stronie lewej i prawej. Pod kontrolą sonofeedbacku aktywność TrA była istotnie statystycznie większa niż podczas skurczu izometrycznego bez kontroli sonofeedbacku. Aktywność TrA w podgrupie osób z bólem kręgosłupa była niższa i wynosiła 64%, podczas gdy w grupie osób nie zgłaszających dolegliwości wynosiła 72%.
Wnioski.
1. RUSI stanowi skuteczną metodę oceny budowy i aktywności mięśnia poprzecznego brzucha w spoczynku i podczas kontrolowanej aktywacji;
2. Zmniejszenie grubości i aktywności TrA związane jest z występowaniem dolegliwości bólowych w odcinku lędźwiowym kręgosłupa;
3. Zastosowanie sonofeedbacku umożliwia istotne statystycznie zwiększenie stopnia aktywacji i wyrównanie asymetrii mięśnia poprzecznego brzucha.

Słowa kluczowe:
aktywność fizyczna, bóle kręgosłupa, ciąża, fizjoterapia

Pobierz/Download/下載 Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Ocena skuteczności aktywności fizycznej w łagodzeniu bólu lędźwiowego odcinka kręgosłupa u kobiet w ciąży

Sławomir Motylewski, Dominika Terka, Elżbieta Poziomska-Piątkowska

S. Motylewski, D. Terka, E. Poziomska-Piątkowska – Assessment of physical activity effectiveness in pain alleviating of the lumbar spine pain during pregnancy. FP 2017; 17(4); 34-40

Streszczenie

Częstą dolegliwością kobiet w ciąży są bóle kręgosłupa. Pojawiają się w związku ze wzrostem masy ciała, który stanowi dodatkowe obciążenie struktur odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa i miednicy. Zmienia się położenie środka ciężkości i następuje nowe ustawienie ciała, powodujące zaburzenie dotychczasowej równowagi narządu ruchu. Pojawia się asymetria w ruchomości stawów krzyżowo-biodrowych, a także podrażnienie więzadeł krzyżowo-biodrowych miednicy.
W leczeniu tego problemu proponuje się kobietom stosowanie metod farmakologicznych, zabiegów fizykalnych a przede wszystkim wszelkiego rodzaju ćwiczeń ruchowych.
Celem badań była ocena skuteczności wybranych terapii na dolegliwości bólowe odcinka lędźwiowego u kobiet w ciąży.
Materiał i metody. Materiał badawczy stanowiła grupa 41 kobiet, które przynajmniej jeden raz urodziły dziecko. W celu zebrania informacji posłużono się kwestionariuszem ankiety.
Wyniki. Do najskuteczniejszych metody zwalczania bólu kręgosłupa według ankietowanych należy aktywność fizyczna 47,4%. Zabiegi w wodzie wybrało 21% a masaż ciążowy i kinesiotaping po 15,8%. W wyniku systematycznego ruchu 15,2% ankietowanych stwierdziło, że dolegliwości bólowe nie powróciły.
Wnioski. Systematyczną aktywność fizyczną przed zajściem w ciążę deklarowała zdecydowana większość respondentek a w trakcie ciąży ponad połowa badanych. Aktywność fizyczna prowadzona przed i w czasie trwania ciąży nie wpływa według respondentek na pojawienie się dolegliwości bólowych dolnego odcinka kręgosłupa.

Słowa kluczowe:
aktywność fizyczna, bóle kręgosłupa, ciąża, fizjoterapia

Pobierz/Download/下載 Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Badanie wpływu masy ciała oraz aktywności fizycznej na jakość życia młodzieży gimnazjalnej / Studying the impact of body weight and physical activity on quality of life of junior high school students

Anna Kogut, Marek Kiljański

FP 2017; 17(1); 14-22

Streszczenie
Wprowadzenie. Nadwaga i otyłość obecnie stanowią poważne zagrożenie zarówno w Polsce, jak i na świecie. Dotykają one nie tylko osób dorosłych. Z roku na rok powiększa się liczba dzieci i młodzieży borykających się z problemem nadwagi lub otyłości. Nieakceptowanie własnego ciała może przyczynić się do obniżenia jakości życia u tych osób. Ważnym aspektem staje się regularnie podejmowana aktywność fizyczna.
Cel pracy. Badanie wpływu masy ciała i aktywności fizycznej na jakość życia młodzieży gimnazjalnej.
Materiał i metoda. Badania wykonano u 57 osób (w tym 29 dziewczynek i 28 chłopców), w wieku od 12-15 lat (średnia 13,75 roku). W badanej grupie przeprowadzono ankietę dotyczącą aktywności fizycznej, Inwentarz poczucia własnej wartości CSEI S. Coopersmitha oraz wykonano cztery testy sprawnościowe.
Wyniki. Po zebraniu danych i analizie wyników nie zaobserwowano obniżenia jakości życia osób, u których BMI przekraczało górną granicę normy.
Wnioski. Nadmierna masa ciała nie powoduje obniżenia jakości życia nastolatków.
Poziom aktywności fizycznej nie wpływa na jakość życia młodzieży.
Częstość aktywności fizycznej znacząco wpływa na samoocenę i poczucie własnej wartości.

Słowa kluczowe:
jakość życia, BMI, otyłość, aktywność fizyczna


Abstract
Introduction. Overweight and obesity presently constitute a serious problem, both in Poland and worldwide. They affect not only adults. Every year, there is a growing number of children and youths, who struggle with overweight and obesity. The fact, that they are not accepting their body may contribute to the lower quality of living. An important issue becomes regular physical activity.
Research Goal. Evaluation of the impact of body weight and physical activity on the quality of living in junior high school students.
Materials and Methods. Examinations were performed in 57 persons (including 29 girls and 28 boys,) 12-15  years old (Mean: 13.75 years.) In the test group, there were conducted: survey regarding physical activity, Coopersmith Self-Esteem Inventory (CSEI) and four physical fitness tests.
Results. After collecting data and the results analysis, there has not been observed deterioration in the quality of living in persons, whose BMI exceed the upper limit of the standard.
Conclusions. Excessive body weight does not reduce the quality of living in teenagers.
Level of physical activity does not affect the quality of living in young people.
Frequency of physical activity has a significant impact on self-esteem and self-assessment.

Key words:
quality of living, BMI, obesity, physical activity

Pobierz/Download/下載 Pobierz artykuł w j. angielskim/Download an English version

Fizjoterapeuta – predyspozycje zawodowe. Poziom gibkości / Physiotherapist – occupational predispositions. Level of flexibility

Weronika Gallert-Kopyto, Andrzej Knapik, Dagmara Wasiuk-Zowada, Anna Brzęk, Małgorzata Domagalska-Szopa, Andrzej Szopa

FP 2016;16(4);130-140

Streszczenie

Wstęp. Możliwie wysoki poziom sprawności funkcjonalnej jest nie tylko podstawą dobrostanu człowieka, ale odgrywa też istotną rolę w pełnieniu ról społecznych, w tym funkcji zawodowych. Wśród zawodów, gdzie sprawność fizyczna jest istotnym elementem jakości wykonywanej pracy, jest zawód fizjoterapeuty. Jedną ze składowych sprawności fizycznej jest gibkość. W zawodach cechujących się zmiennością pozycji oraz różnym obciążeniem wysiłkiem właściwy poziom gibkości wydaje się mieć szczególne znaczenie.
Cel pracy. Celem badań było określenie poziomu ruchomości (gibkości) tułowia wśród studentów fizjoterapii. Postanowiono również zbadać w jakim stopniu takie zmienne jak płeć, wiek, parametry morfologiczne, przeszła oraz aktualna aktywność fizyczna mają związek z prezentowanym poziomem gibkości.
Materiał i metody. Zbadano 341 osób: 289 kobiet (84,25% ogółu) i 52 mężczyzn (15,25%). Średnia wieku w badanej grupie wynosiła: 20.26 lat (SD=1.69) dla kobiet; 19.85 lat (SD=1.73) dla mężczyzn. Byli to studenci kierunku fizjoterapia.
Zebrano dane dotyczące wieku, przeszłości sportowej oraz aktywności fizycznej – według kwestionariusz Baecke. Wykonano pomiary antropometryczne oraz trójpłaszczyznowy pomiar gibkości kręgosłupa.
Wyniki. Odnotowano słabe związki parametrów morfologicznych z gibkością – tylko u kobiet. Aktywność fizyczna silnie różnicuje poziom gibkości u kobiet w płaszczyźnie strzałkowej (p<.05) i poprzecznej (p<.001; p<.002), podobnie przeszłość sportowa: płaszczyzna strzałkowa: p<.001 i poprzeczna strona lewa (p<.05). U mężczyzn tylko przeszłość sportowa różnicowała gibkość w płaszczyźnie poprzecznej dla strony prawej (p<.05) Wnioski. Poziom gibkości jest zróżnicowany indywidualnie, szczególnie w płaszczyźnie strzałkowej. Płeć, wiek oraz parametry morfologiczne u młodych, dorosłych są słabo powiązane z gibkością. Przeszła oraz aktualna aktywność fizyczna wykazują korzystny wpływ na sprawność funkcjonalną tułowia.

Słowa kluczowe:

sprawność funkcjonalna, gibkość tułowia, aktywność fizyczna, trójpłaszczyznowa ocena gibkości, zawód fizjoterapeuty


Abstract

Background. Possibly high level of functional efficiency is not only the foundation of human welfare, but it also plays an important role in fulfilling social functions, including professional functions. Among professions in which physical fitness is an important element of the quality of work stands out the profession of physiotherapist. Flexibility is one of the components of physical fitness. In those professions, which are characterized by volatility of positions and different effort load, the appropriate level of flexibility seems to be of particular importance.
Aim of the study. The aim of the study was to determine the level of mobility (flexibility) of the trunk among physiotherapy students. It was also decided to investigate how such variables as gender, age, morphological parameters, past and current physical activity are related to the present level of flexibility.
Material and methods. 341 people have been examined: 289 women (84.25% of the total) and 52 men (15.25%). The average age of the study group was: 20.26 years (SD = 1.69) for women; 19.85 years (SD = 1.73) for men. All of these persons were physiotherapy students.
Following data have been collected: age, past sports and physical activity – according to the Baecke questionnaire. Anthropometric measurements and three – plane measurement of the flexibility of the spine have been also made.
Results. There have been weak relationships between morphological parameters and flexibility – only in women. Physical activity strongly differentiated the level of flexibility among women in a sagittal plane (p <.05) and a transverse plane (p <.001; p <.002), a similar situation is with past sports: a sagittal plane: (p <.001) and a lateral plane on the left side (p <.05). In men, only past sports differentiated flexibility in a transverse plane on the right side (p <.05). Conclusions. The level of flexibility varies individually, especially in a sagittal plane. Gender, age and morphological parameters in young adults are poorly associated with the flexibility. Past and current physical activity have a positive influence on the trunk functional efficiency.

Keywords:

functional efficiency, trunk flexibility, physical fitness, three – plane measurement of the flexibility, physiotherapy profession

Pobierz/Download/下載 Pobierz artykuł w j. angielskim/Download an English version

 

Porównanie sprawności fizycznej fizjoterapeutów z 20-letnim stażem pracy ze sprawnością fizyczną studentów fizjoterapii / Comparison of phisical fitness phisiotherapists 20 years of service with phisical fitness phisiotherapist’s students

Anna Stecz, Marek Kiljański

FP 2016;16(4);6-12

Streszczenie

Cel pracy: Celem pracy było porównanie sprawności fizycznej fizjoterapeutów z 20-letnim stażem pracy ze sprawnością fizyczną studentów fizjoterapii. Poddano także analizie wydolność badanych.
Materiał i metodyka: Badania zostały przeprowadzone w terminie od kwietnia 2015 do marca 2016 na grupie 48 zdrowych osób. Badanych podzielono na 2 grupy: 24 studentów fizjoterapii, wśród których było 13 kobiet i 11 mężczyzn i 24 fizjoterapeutów (14 kobiet i 10 mężczyzn). Do analizy materiału badawczego posłużył kwestionariusz ankiety, który zawierał 15 pytań odnośnie aktywności fizycznej i nawyków badanych, a także wybrane próby z Indeksu sprawności fizycznej Zuchory (gibkość, skoczność, szybkość, siła mm. brzucha).
Wyniki: W badanych próbach sprawnościowych nie odnotowano istotnej statystycznie zależności pomiędzy wiekiem badanych a poziomem wykonania poszczególnych prób sprawnościowych. Jednak średnie wyniki badanych uzyskane w każdej z prób podają, iż fizjoterapeuci uzyskali wyższe wyniki w próbie gibkości i siły mm. brzucha natomiast studenci w szybkości i skoczności. Istotna statystycznie okazała się zależność pomiędzy częstością podejmowanej aktywności fizycznej a poziomem wydolności.
Wnioski: Studenci wyższe wyniki uzyskali w próbie szybkości i skoczności, natomiast fizjoterapeuci w próbie siły mm. brzucha i gibkości. Nie ma istotnej statystycznie zależności pomiędzy wiekiem badanych a poziomem sprawności fizycznej. Częstość podejmowania aktywności fizycznej wpływa na poziom wydolności w badanych grupach.

Słowa kluczowe:

ruch, sprawność fizyczna, aktywność fizyczna, wydolność, fizjoterapeuci


Abstract

Aim. The aim of this study was to compare the physical fitness of phisiotherapists from the 20 years of work experience with the physical fitness of physiotherapy’s students. They were also subjected to analysis of the performance of the respondents.
Material and Methods. The study was conducted in the period from April 2015 to March 2016 in a group of 48 healthy people. Patients were divided into 2 groups: 24 physiotherapy students (13 women and 11 men) and 24 physiotherapists (14 women and 10 men). For the analysis of the research material was used a questionnaire, which contained 15 questions about physical activity and habits studied and selected samples from the Zuchora’s Index of physical fitness (agility, jumping, speed, strength of abdomen muscles).
Results. The tested samples of fitness, there were no statistically significant correlation between the subjects’ age and level of implementation of individual skill tests. However, the average results of the respondents obtained in each of the tests say that the physiotherapists scored higher in an attempt flexibility and strength mm. belly while students in speed and jump try. It turned out to be statistically significant correlation between the frequency of physical activity undertaken and the level of efficiency.
Conclusions. The students obtained higher scores in an attempt to speed and jumping, while physiotherapists in an attempt to strength of abdomen muscles and flexibility. There is no statistically significant correlation between the subjects’ age and level of physical fitness. The frequency of physical activity influences the level of efficiency in the study groups.

Keywords:

movement, physical fitness, physical activity, endurance, physiotherapists

Pobierz/Download/下載 Pobierz artykuł w j. angielskim/Download an English version

 

Nordic walking jako forma aktywności fizycznej wpływająca na chód i równowagę osób starszych / Nordic walking as a form of physical activity affecting gait and balance in elderly people

Agnieszka Leszczyńska, Marta Dopierała, Jan W.Raczkowski

FP 2015;15(4);98-107

Streszczenie
Wstęp. W procesie starzenia dochodzi do pogorszenia sprawności ruchowej, na którą wpływ mają między innymi choroby wieku podeszłego. Zachodzące zmiany patofizjologiczne, stosowane leczenie mogą negatywnie wpływać na sprawność ruchową prowadząc do zaburzenia kontroli stabilności postawy i chodu. Chód jest naturalną formą aktywności fizycznej i bierze udział prawie we wszystkich czynnościach dnia codziennego. Dla podtrzymania aktywności ruchowej, minimalizacji zaburzeń równowagi oraz poprawy chodu zwłaszcza u osób w podeszłym wieku, coraz częściej stosuje się popularną formę aktywności jaką jest Nordic Walking.
Cel pracy.Głównym celem pracy była ocena wpływu treningu Nordic Walking na poprawę chodu i równowagi osób starszych oraz wpływ treningu na subiektywną ocenę stanu samopoczucia.
Materiał i metody.Badania przeprowadzono w grupie 30 osób starszych, w większości aktywnie spędzających czas wolny, nie korzystających z treningów Nordic Walking. W oparciu o indywidualny kwestionariusz badawczy, ocenie poddane zostały wiek i płeć respondentów, formy aktywności fizycznej, trudności podczas chodzenia oraz subiektywna ocena samopoczucia.
W celu szybkiej oceny równowagi i ryzyka upadków zastosowano Functional Reach Test. Do wstępnej oceny chodu i równowagi pacjenta w starszym wieku posłużono się testem Get up and Go oraz test Tinetti Chód i Równowaga. Testy zostały wykonane zarówno przed treningiem jak i po miesięcznym treningu Nordic Walking. Uzyskane wyniki opracowano statystycznie przy pomocy programu PQSTAT.
Wyniki.Analiza wyników uzyskanych przed treningiem oraz po miesięcznym treningu w testach Functional Reach Test oraz Tinetti wykazała znaczną poprawę po treningach, natomiast uzyskane wartości w teście Get up and Go po treningu są znacznie niższe niż przed treningiem. Stan samopoczucia w subiektywnej ocenie badanych uległ poprawie po wdrożonym treningu Nordic Walking.
Wnioski.Miesięczny trening Nordic Walking istotnie wpłynął na poprawę chodu i równowagi osób badanych. Stan samopoczucia w subiektywnej ocenie badanych również uległ poprawie po wdrożonym treningu. Nordic Walking może stać się ważnym elementem w zwiększeniu aktywności ruchowej osób starszych oraz poprawie ich jakości życia.

Słowa kluczowe:
aktywność fizyczna, Nordic Walking, osoby starsze


Abstract
Introduction. In the process of aging there comes to deterioration in mobility which is related to, among others, age-related diseases. The pathophysiological changes, the applied treatment may adversely affect mobility leading to the disorders of postural stability and gait control. Gait/Walking is a natural form of physical activity and is a component of almost all daily activities. To sustain physical activity, minimize imbalance disorders and to improve gait, particularly in elderly people, Nordic Walking – a popular form of activity – is used more and more frequently.
Aim. The main aim of this study was to evaluate the effect of Nordic Walking training on the improvement of gait and balance in elderly people and its impact on subjective assessment of their well-being.
Material and methods. The study included 30 elderly subjects, most of them actively spending their leisure time, not practising Nordic Walking. Age and sex of the respondents, physical activity, difficulty in walking and subjective assessment of well-being were estimated on the basis of individual research questionnaire. The Functional Reach Test was used for quick evaluation of balance and the risk of falls. Get up and Go test and Tinetii Gait and Balance test were used for preliminary evaluation of gait and balance in elderly patients. The tests were performed both before and a month after Nordic Walking training. The results were statistically analyzed applying the PQStat software.
Results. Analysis of the results obtained before and after 1-month training in Functional Reach and Tinetti tests demonstrated significant improvement after the training, whereas the values obtained in the Get up and Go test after the training were much lower than before the training. A state of well-being in the subjective assessment of the respondents improved after Nordic Walking training.
Conclusions. One-month Nordic Walking training improved significantly gait and balance in the investigated subjects. A state of well-being in the subjective assessment of the respondents also improved after the training. Nordic Walking can become an important element in increasing the physical activity of older people and in improving their quality of life.

Key words:
physical activity, Nordic Walking, elderly people

Pobierz/Download/下載 Pobierz artykuł w j. angielskim/Download an English version